Drodzy Bracia i Siostry!

1. Światowy Dzień Misyjny w tym roku poświę­ conym Eucharystii pomaga nam lepiej zrozumieć «eucharystyczny» sens naszej egzystencji, przywołu­ jąc na pamięć klimat panujący w Wieczerniku, kiedy Jezus w przeddzień swojej męki ofiarował światu sam ego siebie, «tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: „To jest Ciało moje za was [wydane]. Czyńcie to na moją pa­ miątkę!”» (l Kor 11, 23-24).

W niedawnym Liście apostolskim Mane nobiscum Domine zachęciłem do kontemplowania Jezusa – «Chleba łamanego» dla całej ludzkości. Biorąc z Nie­ go przykład, również i my powinniśmy dawać życie za braci, zwłaszcza za najbardziej potrzebujących. Eucharystia nosi «znamię powszechności » i w sposób sakramentalny zapowiada, co nastąpi, «gdy wszyscy, którzy uczestniczą w ludzkiej naturze, odnowieni w Chrystusie przez Ducha Świętego, będą mogli, oglą­dając chwałę Bożą, zgodnie powiedzieć: „Ojcze nasz”» (Ad gentes, 7). Toteż Eucharystia, pozwalając zrozumieć w całej pełni sens misji, skłania każdego wierzącego, a szczególnie misjonarzy, by byli «chle bem łamanym za życie świata».

Ludzkość potrzebuje Chrystusa — «Chleba łamanego »

2. W naszych czasach odnosi się wrażenie, że społeczeństwo ludzkie jest pogrążone w głębokich mrokach, a jednocześnie wstrząsane przez drama­ tyczne wydarzenia i nękane przez katastrofalne klę­ ski żywiołowe. Ale podobnie jak «tej nocy, której zo­ stał wydany» (l Kor 11, 23), również i dzisiaj Jezus «łamie chleb» (por. Mt 26, 26) za nas i podczas cele­ bracji eucharystycznych ofiaruje samego siebie pod sakramentalnym znakiem swojej miłości do wszyst­kich. Dlatego pragnąłem przypomnieć, że «Eucharystia nie jest tylko wyrazem komunii w życiu Kościo­ ła; jest ona również programem solidarności dla ca­łej ludzkości» (Mane nobiscum Domine, 27); jest «chlebem z nieba», który dając życie wieczne (por. J 6, 33), otwiera serca ludzi na wielką nadzieję.

Odkupiciel, który widząc tłumy potrzebujących, li­ tował się nad nimi, «bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza» (Mt 9, 36), pozostaje obecny w Eucharystii i dalej poprzez wieki okazuje litość ubogiej i cierpiącej ludzkości.

W Jego imię duszpasterze i misjonarze wyruszają na niezbadane szlaki, by wszystkim zanieść «chleb» zbawienia. Pobudza ich do tego świadomość, że ten, kto pozostaje zjednoczony z Chrystusem, będącym «w centrum nie tylko dziejów Kościoła, ale również historii ludzkości (por. Ef l, 10; Kol l, 15-20)» (Mane nobiscum Domine , 6), może zaspokoić najgłębsze pragnienia ludzkiego serca. Tylko Jezus może w lu­dziach zaspokoić głód miłości i ugasić pragnienie sprawiedliwości. Jedynie On umożliwia każdej osobie uczestnictwo w życiu wiecznym: «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki» (J 6, 51).

Kościół wraz z Chrystusem staje się «chlebem łamanym »

3. Gdy wspólnota kościelna sprawuje Euchary­ stię, zwłaszcza w niedzielę, dniu Pańskim, doświad­ cza w świetle wiary, jak wielką wartość ma spotka­ nie ze zmartwychwstałym Chrystusem, i coraz lepiej uświadamia sobie, że Ofiara eucharystyczna jest składana «za wszystkich » (por. Mt 26, 28). Jeśli na­ szym pokarmem jest Ciało i Krew ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana, nie możemy zatrzymywać tego «daru» tylko dla siebie. Przeciwnie, należy się nim dzielić. Z gorącej miłości do Chrystusa rodzi się odważne głoszenie Chrystusa; głoszenie to poprzez męczeństwo staje się najwyższą ofiarą złożoną z mi­ łości do Boga i do braci. Eucharystia prowadzi do wielkodusznej działalności ewangelizacyjnej i do czynnego zaangażowania w budowę społeczeństwa bardziej sprawiedliwego i braterskiego.

Wyrażam z serca płynące życzenie, aby dzięki ob chodom Roku Eucharystii wspólnoty chrześcijańskie starały się zaradzić «czynną braterską pomocą któ rejś z tak licznych form ubóstwa na naszym świecie» (Mane nobiscum Domine, 28). Bowiem «tylko po wzajemnej miłości i trosce o potrzebujących zostaniemy rozpoznani jako prawdziwi uczniowie Chrystusa (por. J 13, 35; Mt 25, 31-46). To właśnie jest kryterium, wedle którego będzie mierzona auten tyczność naszych celebracji eucharystycznych» (Ma ne nobiscum Domine , 28).

Misjonarze – «chleb łamany » za życie świata

4. Również i dzisiaj Chrystus nakazuje swoim uczniom: «wy dajcie im jeść» (Mt 14, 16). W Jego imię misjonarze podążają do tylu zakątków świata, by głosić Ewangelię i dawać jej świadectwo. Dzięki ich działalności rozbrzmiewają słowa Odkupiciela: «Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie» (J 6, 35). Oni sami stają się «chlebem łamanym» za braci, niekiedy składając w ofie rze swe życie.

Jak wielu męczenników misjonarzy widziały nasze czasy! Niechaj ich przykład pociągnie licznych mło dych do wstąpienia na drogę heroicznej wierności Chrystusowi! Kościół potrzebuje ludzi gotowych cał kowicie poświęcić się wielkiej sprawie Ewangelii.

Światowy Dzień Misyjny to okoliczność sprzyjają ca uświadomieniu sobie pilnej potrzeby uczestnicze nia w misji ewangelizacyjnej, w którą zaangażowane są wspólnoty lokalne oraz rozliczne instytucje koś cielne, a zwłaszcza Papieskie Dzieła Misyjne i insty tuty misyjne. Misja ta, oprócz modlitwy i ofiary, po trzebuje konkretnego wsparcia materialnego. Jeszcze raz korzystam z okazji, by przypomnieć o cennej służbie, jaką pełnią Papieskie Dzieła Misyjne, i zachę­ cam wszystkich, by ofiarnie je wspomagali duchowo i materialnie.

Niechaj Najświętsza Maryja Panna, Matka Boża, pomoże nam przeżyć na nowo doświadczenie Wie­ czernika, aby nasze wspólnoty kościelne stały się na­ prawdę wspólnotami «katolickimi», czyli takimi, któ re wyróżnia «duchowość misyjna » , będąca «we wnętrznym zjednoczeniem z Chrystusem » (Redem ptoris missio , 88), połączona ściśle z «duchowością eucharystyczną» wzorowaną na Maryi, «Niewieście Eucharystii » (Ecclesia de Eucharistia, 53), oraz otwartość na głos Ducha i potrzeby ludzkości, a na­ leżący do nich wierzący, szczególnie misjonarze, nie wahają się stać «chlebem łamanym za życie świata».

Wszystkim udzielam mojego błogosławieństwa!

Z Watykanu, 22 lutego 2005 r., święto Katedry św. Piotra Apostoła

Jan Paweł II