Wiosenne spotkanie Konferencji Biskupów Stanów Zjednoczonych miało miejsce, w ubiegłym tygodniu, w Los Angeles. Jak zwykle to bywa, podczas spotkań, biskupi cały swój czas spędzają w hotelu, ale tym razem mieliśmy okazję, jednego wieczoru, odprawić Mszę św. w nowej katedrze pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej. Stanowi ona unikalny zespół budynków zaprojektowanych w tym celu, by umieścić Kościół i jego posługę w centrum życia miasta Los Angeles.

W centrum zainteresowania biskupów, podczas naszego spotkania, było zaakceptowanie częściowego tłumaczenia ostatniego wydania rzymskiego Mszału. Rzymski Mszał był poprawiony po Soborze i opublikowany jeszcze za papieża Pawła VI. To pierwsze wydanie Mszału Paulińskiego było przetłumaczone na język angielski i wciąż jest używane. W drugiej dekadzie lat sześćdziesiątych, Stolica Apostolska opublikowała drugie wydanie mszału po-Watykańskiego II, a parę lat później trzecie wydanie. Trzecie wydanie posiada więcej kanonów i prefacji oraz dodana jest pewna liczba nowych dni świątecznych oddając cześć ostatnio nowo kanonizowanym świętym. Ponieważ to nowe wydanie mszału jest w języku łacińskim, dlatego musi ono być przetłumaczone na różne języki narodowe w całym świecie katolickim. Niektórzy pytają, dlaczego kłopoczemy się z nowymi tłumaczeniami mszału. Powód jest prosty, ponieważ wciąż używamy pierwszego wydania poprawionego rzymskiego mszału, podczas gdy powinniśmy już używać trzeciego wydania.

Wśród narodowych języków, język angielski ma szczególne znaczenie, chociaż, na całym świecie, dużo więcej katolików mówi po hiszpańsku aniżeli po angielsku. Mimo tego, język angielski, globalnie, jest dominującym językiem dzisiaj. Anglojęzyczne kraje miały, od Soboru, jedno tłumaczenia dla całego anglojęzycznego świata. Jedenaście anglojęzycznych konferencji biskupów, po Soborze, powołało Międzynarodową Komisję dla języka angielskiego w Liturgii (ICEL), by pomóc biskupom nadzorować tłumaczenie rzymskiego mszału z języka łacińskiego na język angielski.

ICEL pracowało nad tłumaczeniem trzeciego wydania Paulińskiego Rzymskiego Mszału od kilku lat i ostatnio zwróciło się do różnych konferencji biskupów o zatwierdzenie tłumaczenia centralnej sekcji mszału zwanego „Porządek Mszy Świętej”. Ta sekcja zawiera modlitwy, które odmawiamy podczas każdej Mszy św., w odróżnieniu do własnej części Mszy św. poświęconej poszczególnym świętym. Australia, Anglia, Walia i Szkocja już zatwierdziły nowe tłumaczenia zanim amerykańscy biskupi zajęli się tym problemem w ubiegłym tygodniu. Faktycznie, to był już trzeci raz, gdy prowadziliśmy dyskusję nad tym tekstem. Dwa razy uprzednio, posłaliśmy sugestie zmian do ICEL, niektóre z nich zostały wprowadzone a niektóre nie. W ubiegłym tygodniu kontynuowaliśmy dyskusję nad poprawkami niektórych części tekstu zanim ostatecznie głosując zatwierdziliśmy ten tekst.

Historia liturgicznych tłumaczeń była bardzo burzliwa przez ostatnie siedem albo osiem lat. Część sporu skupiała się na regułach tłumaczenia. Stolica Apostolska, która decyduje, jak rzymski rytuał katolickiego Kościoła powinien być sprawowany na całym świecie, wydała, kilka lat temu, dokument zwany „Liturgiam Authenticam” jako instrukcję dla tłumaczy, by stwarzać takie tłumaczenia tekstu, by był wierny oryginalnemu tekstowi łacińskiemu jak również bliski językowi narodowemu. Dobre tłumaczenie jest wierne nie tylko w znaczeniu oryginalnego języka, ale też jego formie. Na przykład, są różne formy prosząc kogoś, by włączył światło. Mógłbym powiedzieć, “Włącz światło,” albo mógłbym powiedzieć “ mógłbyś włączyć światło?”. Informacja jest ta sama w obu wypadkach, ale forma jest różna. „Liturgiam Authenticam” poucza tłumacza, by zwrócił uwagę zarówno na znaczenie, ale i na formę oryginalnego języka.

Tłumaczenie nowego mszału w rezultacie będzie nieco bardziej przyjemne i taktowne w formie niż teksty, których teraz używamy. Nowe tłumaczenie też przywróci części modlitw, które nie były aktualnie przetłumaczone i zwracać będzie specjalną uwagę na biblijny kontekst wielu z modlitw rzymskiego rytuału. Bardzo dyskutowanym tłumaczeniem jest zdanie ”Et cum spiritu tuo” w tłumaczeniu „ i z duchem twoim” raczej niż “i również z tobą.” Nasze obecne tłumaczenie wyraża stosunek jakby bardziej osobisty i przyjacielski, ale właśnie w tym jest problem. Duch, według tekstu w języku łacińskim, wyraża ducha Chrystusa, który przychodzi do kapłana podczas jego święceń, jak św. Paweł wyjaśnił to św. Tymoteuszowi. Innymi słowy, ludzie mówią w ich odpowiedzi, że Chrystus, jako głowa Kościoła, jest głową liturgicznego zgromadzenia niezależnie od tego, kto jest tym aktualnym celebrującym kapłanem. A zatem jest to wyznanie wiary. Natomiast to wyznanie wiary zostało zniekształcone przez złe tłumaczenie, które przyjęło formę jako wymianę osobistych pozdrowień.

Teksty „Porządku Mszy” zatwierdzone przez amerykańskich biskupów w ubiegłym tygodniu są zarówno piękne jak i interesujące. To zajmie jakiś czas i osobiste zaangażowanie, by modlić się nimi dobrze. Kompletny mszał nie będzie jeszcze w użyciu przez następne dwa lub trzy lata i to da nam więcej czasu by się bardziej z nim zapoznać. Międzyczasie, będziemy nadal czcić Boga we Mszy św. w duchu i w prawdzie modląc się jeden za drugiego, Kościół i świat.

Niech was Bóg błogosławi.