PrzesŁanie KardynaŁA 2009

24 lutego 2009 r.

Wielki Post 2009: Szybko Nadchodzi!

 Z trzech możliwych praktyk pokutnych, które charakteryzują okres Wielkiego Postu to modlitwa, post i dawanie jałmużny--Papież Benedykt zwrócił szczególną uwagę na post w swoim orędziu wielkopostnym w tym roku. Dlaczego?

O praktyce postu możemy rozważać z różnych punktów widzenia. Post to nie jest dieta, ponieważ celem postu nie jest zdrowie fizyczne, ale zdrowie duchowe. Skoro składamy się jednak z ciała i duszy, dlatego to, co dzieje się z naszym ciałem dotyczy również naszej duszy i odwrotnie. Odmawianie sobie żywności wzmacnia nasze życie duchowe, nasze życie z Bogiem, ponieważ ciało i dusza są zjednoczone. Post to specjalny czas spędzony z Bogiem; wszyscy prorocy pościli, i również Jezus pościł.

Powstrzymywanie się od pokarmów prowadzi do powściągliwości cielesnych apetytów. A to pomaga nam do poddawaniu się woli Bożej oraz do unikania nieuporządkowanych uzależnień i czyni nas gotowymi do składania daru Bogu ze wszystkiego, czym jesteśmy. Post pozwala nam, na nowo, zrozumieć naszą całkowitą zależność od Boga.

Post jest pewną formą pokuty, pewnym sposobem “zadośćuczynienia” za konsekwencje naszych grzechów i grzechów bliźnich. Bóg chętnie i z miłością wybacza wszystkie grzechy, tym wszystkim, którzy żałują za nie, ale nawet wybaczony grzech ma swoje konsekwencje. Nawet, gdy żałujemy za nie, to jednak nasze grzechy szkodzą bliźnim i nam samym. Dlatego spowiednik, przy końcu dobrej spowiedzi, wpierw udziela rozgrzeszenia penitentowi, a po tym nadaje mu pokutę. Celem pokuty jest zadośćuczynienie za krzywdy, jakie nasze grzechy spowodowały, oraz naprawienie porządku moralnego w naszym życiu i w społeczeństwie.

Często zajmuje to pewien czas, zanim da się naprawić krzywdy spowodowane przez grzech. Jak po huraganie następuje wielkie sprzątanie, tak podobnie grzech niszczy moralne przęsła, które łączą nasze życie z Bogiem. Nawet najwięksi święci prowadzili życie pełne pokuty pokutując za swoje grzechy i za grzechy bliźnich. Tak jak modlimy się za innych, czy oni proszą o nią lub nie, tak też powinniśmy czynić pokutę za grzechy innych, niezależnie od tego czy oni proszą o nią lub nie. Modlitwa i czynienie pokuty za innych są przykładami miłosierdzia i miłości bliźniego.

Gdyby znajdował się taki duchowy dar od Boga, dany przez Kościół, który uczyniłby efektywniejszą pokutę za nasze już odpuszczone grzechy, sądzilibyśmy, że to byłoby niezasłużone pobłażanie ze strony kochającego Boga i Kościoła troszczącego się o nasze zbawienie. Faktycznie, taki dar nazywamy “dar pobłażania, czyli indulgencją.” Indulgencja nie daje nikomu pozwolenia, by zgrzeszyć, ani nie gwarantuje “zwolnienia” z czyśćca. Takie pojęcia rodzą się z ignorancji lub uprzedzenia. Odrzucenie indulgencji to znak religijnego indywidualizmu, jest zaprzeczeniem, że Kościół pośredniczy w naszych stosunkach z Bogiem.

Indulgencja połączona z recytacją modlitw albo odbywanie pielgrzymek lub pomaganie komuś w potrzebie jest zastąpieniem bardziej surowej formy pokuty takiej, jak: stanie przez siedem lat przy wejściu do Kościoła i błaganie o przebaczenie każdego wchodzącego do Kościoła na Mszę św. Pokuty były bardzo surowe w pierwszych wiekach istnienia Kościoła. Kościół, jak pobłażliwa matka, obecnie nadaje lżejsze formy pokuty z tym samym duchowym skutkiem, które spływały z długich i bardzo surowych praktyk pokutnych.

Przeżywanie Wielkiego Postu łączy się z praktyką pokutowania i powinniśmy skorzystać z indulgencji, dzięki której otrzymujemy więcej korzyści duchowych z naszego odbywania pokuty. Bardziej znaczącym efektem życia w pokucie, dzięki łasce Bożej, jest zapobieganie przed popełnieniem grzechu i unikanie okazji prowadzących do grzechu.
Tak jak jest to często proponowane, post od pokarmu powinien być częścią “postu” od gniewu, lenistwa, pychy, żądzy, zazdrości i innych skłonności prowadzących nas do grzechu.

Dobrowolny post od pokarmu pomaga również nam zrozumieć braci i siostry, którzy są głodni nie ze swojej woli. Wiele z naszych parafii, oprócz modlitw i rozmyślań prowadzi kuchnię dla potrzebujących. Pieniądze oszczędzone na mniejszych porcjach jedzenia przeznaczone są dla głodnych i tych, którzy potrzebują niezbędnych rzeczy do życia. Składanie darów dla tych, którzy prowadzą kuchnie, by żywić głodnych jest jedną z form postu w okresie Wielkiego Postu. Post uwalnia nas od materializmu, który zaślepia nas na potrzeby bliźnich.

W końcu, podobnie jak papież Benedykt przypomina nam w jego wielkopostnym orędziu, że “Odmawiając sobie żywności, która żywi nasze ciało, uzdalnia nasze   wewnętrzne predyspozycje, by słuchać Chrystusa i napełniać się Jego zbawczym słowem. Przez post i modlitwę zapraszamy Chrystusa, by przyszedł i zaspokajał najgłębszy głód, który odczuwamy w głębi naszego bytu: głód i pragnienie Boga.”

“Błogosławieni ci, którzy łaknął i pragnął sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.” (Mt.5:6) Prawość znaczy rzeczywiste powiązanie z Bogiem i z innymi. Gdy prowadzimy życie pokutne za nasze grzechy i rozwijamy stałe cnoty, stajemy się silnie złączeni z Bogiem. Właśnie Wielki Post wprowadza nas na tę drogę. Praktyka postna w Wielkim Poście prowadzi nas tą właśnie drogą, która czyni nas tym, czym Bóg najbardziej chce nas mieć, byśmy byli: uczniami Jego Boskiego Syna.

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago