PrzesŁanie KardynaŁA 2009

6 kwietnia 2009 r.

Jak może ktoś żyć w Zmartwychwstałym Ciele?

Chrystus Zmartwychwstał, Alleluja! Zmartwychwstał prawdziwie, Alleluja!

To tradycyjne wielkanocne pozdrowienie będzie formowało nasze modlitwy przez pięćdziesiąt dni od Wielkanocnej Niedzieli aż do świąt Zesłanie Ducha Świętego. Jak powinno ono formować nasze myśli? Co to znaczy dla Chrystusa zmartwychpowstać?

Mówiąc prosto Jezus po zmartwychwstaniu żyje w ciele, które pokonało śmierć i nie podlega biologicznemu rozpadowi. Jezus jest do tego stopnia wypełniony Duchem Świętym, że jego natura ludzka wraz z jego ciałem jest wolna od wszelkich niedoskonałości i ograniczeń. Wsłuchując się w czytania przeznaczone na niedziele po Wielkanocy, Chrystus ukazany jest jako człowiek, który może być gdziekolwiek chce i działać w sposób jak chce. Jest wolnym, nawet od granic przestrzeni i czasu, który tak bardzo obciążają nasze ciała. Polegając na świadectwach tych, którzy spotykali go po zmartwychwstaniu, zaczynamy rozumieć Jezusowe powiedzenie: “ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (J 11:25).

Skoro Jezus żyje, dlatego i my powołani jesteśmy do życia wiecznego. W „Składzie Apostolskim”, który recytujemy w każdą niedzielę, mówimy nie tylko, że wierzymy
“zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo,” ale również, że “oczekujemy zmartwychwstania ciał.” Wszyscy umrzemy. Wszyscy zmartwychwstaniemy w naszych ciałach na Sądzie Ostatecznym, ale moc Ducha Świętego przemieni nasze ciała.
“A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.” (Rz 8:11).

Po odpuszczeniu naszych grzechów, przejdziemy przez śmierć do wieczności naznaczeni bezcielesnością dzięki natchnieniu Bożą miłością. Po powstaniu z martwych, Boża wieczna miłość wypełni nas całkowicie, wszystko we wszystkim, wypełniając wszystkie formy miłość i wzajemnych stosunków, każdego rodzaju życzeń lub pragnień.

Życie w zmartwychwstałym Chrystusie znaczy szukanie “tego, co jest w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga” (Kol 3:1). Mimo Bożego życia w nas, dzięki daru łaski Bożej, często szukamy go naślepo. Potrzebujemy ciągłego przypominania, jak życie wyglądać będzie po zmartwychwstaniu. Najlepszym przypominaniem jest proklamacja Ewangelii, ale również życie Kościoła zawsze było wypełnione żyjącymi świadkami życia, w których miłość do Boga była całkowicie wypełniona: w męczennikach, którzy oddali swoje całe życia dla wiary z miłości, w różnych prorokach, w ludziach, którzy poświęcili się życiu konsekrowanemu, którzy żyją teraz bez osobistej własności, rodziny lub niezależności. Dla nich Boża miłość była wszystkim, wypełniając wszystkie formy miłość i wzajemnych stosunków, każdego rodzaju życzeń lub pragnień.

Jako świadkowie życia pełnego Bożej miłości w Jego wiecznym królestwie, niektórzy  ochrzczeni już dzisiaj żyją jakoby byli umarli całkowicie dla tego doczesnego życia. Jezus powiedział tym, który poszli za nim, by porzucili wszystko dla niego (Mk10: 29-31), by żyli jak gdyby Królestwo Boże już w pełni przyszło i jak gdyby już powstaliśmy z martwych. Po zmartwychwstaniu, nie będą się ani żenić, ani wychodzić za mąż(Mk12: 25), a jednak dzisiaj śluby i praktyka celibatu jest znakiem sprzeciwu nawet dla wielu ludzi wierzących.

Dla wielu, życie jest niemożliwe bez aktywności seksualnej. Namiastka wolność w aktywności seksualnej jest promowana przez powszechne używanie antykoncepcji popieranej aborcją. Ochrona seksualności we wszystkich jej manifestacjach jest, więc w centrum naszego wspólnego celu i w naszych ustawach; dlatego celibat jest zarówno podważany jak i odrzucany. To jest jedyne życie, jakie mamy, twierdzi się i dlatego nasze ciało powinno być używane dla naszego zadowolenia w sposób dla nas jak najlepiej zadawalający. Podważanie takiej postawy życiowej znaczy umieszczanie naszego całkowitego życia w niebezpieczeństwo i dlatego Kościół uznając obecny i współczesny stan rzeczy powinien pozbyć się celibatu dla duchowieństwa.

Kościół łaciński dopuszcza do święceń tylko tych kandydatów, którzy powołani są też do celibatu dla Królestwa Niebieskiego. Celibat nie jest warunkiem ani przeszkodą do przyjęcia święceń kapłańskich; raczej powołanie do celibatu ma być wpierw zaakceptowane zanim ktoś może pytać się czy ma powołanie do stanu kapłańskiego. Obrządki Wschodnie nie wymagają tego, lecz tylko dla biskupów. Są również wyjątki żonatych księży w obrządku łacińskim. Niemniej jednak, aktualne przepisy wzmacniają świadectwo Kościoła dla Królestwa Bożego i umacniają powołanie do radykalnego bycia uczniem, zanim poprosi się o święcenia kapłańskie. Czy zmieni się kiedykolwiek konieczność celibatu dla księży? Kto wie? Poza naciskiem pochodzącym z odrzucania celibatu tutaj, istnieje również nacisk w kierunku odrzucenia celibatu pochodzący z tych części świata, gdzie uważa się, że człowiek nie jest człowiekiem, jeżeli nie ma dzieci. Ale moc Ewangelii ma przekształcać ludzi i kultury a celibat to znak tego przekształcania. Być może, dlatego tak powinno być i zawsze tak będzie, podobnie jak sam Jezus, będzie ono znakiem kontradykcji.

Gdy chcemy życzyć komuś Wesołych Świąt, zapraszamy go do wieczności celibatu?    W pewnym sensie, tak, dlatego to jest ten też inny dowód byśmy byli ostrożni, czego życzymy sobie! Gdy przyjmiemy zmartwychwstałe Ciało Chrystusa podczas Eucharystii, wtedy znajdziemy siłę, by pragnąć ukochania Boga nade wszystko i we wszystkim. On obiecuje życie wieczne tym, który przyjmują Jego sakramentalne Ciało teraz tak, by mogli stać się częścią Jego Mistycznego Ciała tutaj i wznieść się w swoich własnych ciałach, by złączyć się z Nim na zawsze. Wtedy wszystko będzie jasne. Tymczasem, niezależnie czy żyjemy w stanie świętego małżeństwa, albo jako osoby samotne, lub w celibacie dla Królestwa Niebieskiego, mamy nawet dzisiaj chwalić Boga w swoich ciałach(1Kor 6: 19-20).

Wesołych Świąt Wielkanocnych. Chrystus zmartwychwstał, Alleluja!

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Archbishop Chicago