PrzesŁanie KardynaŁA 2009

6 maja 2009 r.

Kto jest naszą Matką?

W Dniu Matek, każdy z nas czyni coś wyjątkowego, by powiedzieć naszej mamie, że ją kochamy i jesteśmy wdzięczni za jej miłości. A za naszą zmarłą mamę, my Katolicy polecamy ją w sposób szczególny we Mszy św. Obchodzenie Dnia Matek miało, od samego początku, religijny charakter. Mimo tego, bardzo wcześnie zostało ono sekularyzowane i stało się skomercjalizowanym świętem, podobnie jak w większość uroczystości cywilnych.

Gdy byłem jeszcze w szkole podstawowej, pamiętam, że jednego roku, udałem się do szkoły mojej siostry, która wtedy chodziła już do średniej szkoły, by zobaczyć przedstawienie pod tytułem „Pamiętam Mamę”, w którym ona sama brała udział. Przedstawienie to opowiadało o matce z biednej rodziny, która budowała zaufanie u swoich dzieci mówiąc im, by się nie martwiły o przyszłość, bo posiada konto bankowe, które pokryje ich przyszłe wszystkie finansowe wydatki. Ponieważ, w rzeczywistości, nie było takiego konta bankowego, dlatego matka zawsze przypominała im, by nie korzystali z tego konta, ale tylko i jedynie, gdy będą w absolutnej konieczności. Dzięki jej wielkiej miłości i umiejętność, rodzina ta przeżyła każdy kryzys bez korzystania z tego fikcyjnego konta bankowego. Matki budują zaufanie u swoich dzieci, bo one zawsze chcą dać swoim dzieciom, co jest najlepsze.

Katolickie nabożeństwo do Matki Bożej, jako naszej matki, wywodzi się z tego faktu, że jesteśmy wcieleni w Chrystusa przez sakrament Chrztu świętego. Przez to, że jesteśmy członkami Chrystusowego Ciała, Jego matka jest naszą matką. Potwierdzenie naszego pokrewieństwa z Maryją, dzięki naszego pokrewieństwa z jej synem, znajdujemy w słowach Jezusa, które skierował z krzyża do swojej matki i jego ukochanego ucznia
(J19: 26-27). Tuż przed śmiercią, Jezus powiedział do Maryi, że Jan jest jej synem; a do Jana, że Maryja jest jego matką. Z praktycznego punktu widzenia, Maryja, po śmierci Jezusa pozostając samotną, otrzymała syna, by się nią zajął: “…i uczeń wziął ją do swego domu.” Duchowo, to oznaczało, że Mary została matką dla uczniów Jezusa, włączając nas samych. Maryja podtrzymuje nasze zaufanie w wierze, zachęca do współpracy z łaską, którą Syn zdobył dla nas. Ona chce, byśmy stawali się świętymi.

Katolicy również mówią o Kościele jak ich matce, bo ona jest łonem, z którego otrzymujemy łaski przez sakramenty. Jej pouczenia prowadzą nas do pełności życia, w tym świecie i w wieczności. Jej cześć, która łączy nas z Chrystusem, daje nam zaufanie, że Bóg kocha nas. Ojcowie Kościoła twierdzą, że nikt nie może nazywać Boga “Ojcem” bez uznania Kościoła jako “Matki.” Nabożeństwo do Matki Najświętszej i miłość do Kościoła idą ramię w ramię. Zarówno Maryja jak i Kościół pośredniczą nasze pokrewieństwo do Jezusa Chrystusa. Kiedy ktoś stara się o pokój dla siebie i decyduje, że nie potrzebuje żadnego pośrednictwa w życiu łaski, wtedy Kościół znika z ich życia, czasami sami o tym nie wiedzą.

Katolicka Nauka Społeczna zwraca się do agencji państwowych, by zajęły się ludźmi biednymi, kiedy nie ma innych dostępnych środków. Państwo powinien dostarczać środki dla wszystkich, by każdy mógł żyć godnie. Gdy państwowe „matkowanie” staje się nieznośne, wtedy niektórzy nazywają takie państwo „Niańką”. Dorothy Day, aktywistka pokoju, która żyła z biednymi, jako jedna z nich, czasami sarkastycznie nazywała państwo: „Święta Państwo Matka.” Państwo pomaga budować zaufanie obywatelom i stwarzać “siatkę bezpieczeństwa” dla tych, których życie jest w największym zagrożeniu; natomiast nasze emocjonalne więzi z naszym krajem, zwykle bardzo głębokie, najczęściej jednak brak mu takiego poświęcenia, jakiego Matka inspiruje. Każdy może zmienić swoje obywatelstwo; imigranci robią to często. Każdy jednak ma tylko jedną matkę.

 Dzień Matek daję okazję, w razie konieczności, by uleczyć nasze stosunki: z naszą własną matką, z Matką Bożą i z Kościołem. Alienacja i odsuwanie się to oznaki, że życie w pewnym sensie, znajduje się w kłopotach. Dzień Matki to moment, by ułożyć nasze podstawowe relacje we właściwy porządek, w porządku miłości. Wtedy tylko ten dzień będzie radosny i nasze życie będzie pełne.

Niech wam Bóg błogosławi,

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago