PrzesŁanie KardynaŁA 2009

2 czerwca 2009 r.

Rok Kapłański: od 19 czerwca 2009 r. do 11 czerwca 2010 r.

Refleksje na temat naszego życia w Archidiecezji oraz plany dla różnych usług duszpasterskich często tworzą się na podstawie propozycji pochodzących z różnych doradczych rad lub ludzi, którzy wychodzą z różnymi propozycjami. Ostatnio, planowałem napisać na temat rodzin i indywidualnych osób, którzy tracą pracę lub swoje domy, bo ta rzeczywistość stwarza dla nich bardzo trudną sytuację życiową. Nasza wiara i poczucie solidarnej wspólnoty wymaga, by rayem zająć się tę trudną sytuacją. Biuro do spraw Pokoju i Sprawiedliwości powiadomiło mnie o postępie albo braku jego ku jądrowemu rozbrojeniu, bo ta kwestia moralna staje się ważniejszą zwłaszcza, gdy główne tytuły w prasie mówią nam, że rozszerza się potencjał jądrowy pośród państw i grup terrorystycznych. Nasz Archidiecezjalny Komitet Kobiet dyskutował wznowioną troską na temat szerzącej się przemocy w rodzime, a szczególnie przeciw kobietom i dzieciom. Media informują o przemocy na ulicach, ale przemoc wpierw rodzi się w domu zanim wyjdzie na ulice.

Nagle zrozumiałem, że te problemy, jak wszystkie problemy, jakie mamy w Kościele, nie mogą posuwać się do przodu bez zaangażowania się naszych kapłanów. Kapłani reprezentują Chrystusa dla ludzi. Papież Benedykt XVI ostatnio ogłosił “Rok Kapłański”, by na nowo spojrzeć na kapłaństwo z punktu widzenia naszej wiary i by zachęcić kapłanów w ich życiu posługi i poświęcenia.

List, Stolicy Apostolskiej zapowiadający „Rok Kapłański”, wyjaśnienia, że to ma być rok “, w którym Kościół chce powiedzieć swoim kapłanom, wszystkim wiernym i całemu społeczeństwu, że Kościół jest dumny ze swoich kapłanów, kocha, docenia i podziwia ich i że jest wdzięczny za ich pasterską pracę i za świadectwo ich życia.” Rok ten ma być przeznaczony na gorącą modlitwę w intencji uświęcenia kapłanów i wznowienie badań nad naturą urzędu kapłańskiego w Kościele. List papieża Benedykta zapowiadający specjalny rok, wraz z modlitwami i informacją, można znaleźć na witrynie sieci USCCB, http://www.usccb.org/yearforpriests/index.shtml.

Dwa tygodnie temu, biskup z Kuby był gościem w mojej residencji. Przez kilka dni, rozmawialiśmy o sytuacji Kościoła na Kubie po pięćdziesięciu latach komunistycznego reżimu. Dowiedziałem się, że mniej niż dwa procent Kubańczyków praktykuje swoją religię. Powód takiego stanu to, między innymi brak kościołów, ale również z powodu ateistycznej propagandy. Poza tym, każdy praktykujący katolik automatycznie pozbawiony jest dostępu do takiego zawodu jak nauczyciel lub prawnik. Mimo tego, około pięćdziesiąt pięć procent Kubańczyków nadal prosi o chrzest dla swoich dzieci i wielu z nich odbywa pielgrzymkę do Narodowego Sanktuarium z okazji wielkich świąt. Kościół nie prowadzi szkół, grup młodzieżowych, organizacji charytatywnych, oraz normalnych środków informacyjnych i innych instytucji, które normalnie funkcjonują w życiu Kościoła, podobnie jak u nas.

Przed wizytą papieża Jana Pawła II, kilka lat temu, rząd ograniczał liczbę pracujących kapłanów na całej Kubie do dwustu. Jeżeli biskup chciałby wyświęcić kapłana, musiał on czekać aż jeden z nich umrze. Mamy obecnie więcej seminarzystów ale przychodzą oni do nas z niską kulturą katolicką, ale za to z wielkim przekonaniem, że czują wołanie Chrystusa, by służyć Kościołowi. Biskup powiedział mi, że założył dwie nowe parafie w ubiegłym roku. Co to znaczy założyć parafię na Kubie? Po latach osobistej i duchowej formacji dwaj nowo wyświęceni kapłani zostali skierowani do tych wiosek z zadaniem rozpoczęcia gromadzenia ludzi, którym głosić będą Ewangelię i odprawiać Mszę św. i inne sakramenty, gdzie i kiedy będzie to  możliwe. Te parafie nigdy nie będą miały swojego budynku kościelnego ani innych rzeczy, co w normalnych warunkach jest konieczne. Posiadają one tyko to, co Kościół miał w dniu Zesłanie Ducha Świętego: wiarę w zmartwychwstałego Chrystusa, moc Ducha Świętego, posługę apostołów i tych, których wyznaczyli, by kochać i prowadzić ludzi w imieniu Chrystusa.

Ostanio zwróciłem się do Rady Kapłańskiej i do zarządu seminaryjnego o propozycje jak ten „Rok Kapłański” mamy obchodzić. Również poprosiłem, żeby Archidiecezjalna Rada Duszpasterska rozważyła różne możliwe sposoby uczczenia tego roku. Chętnie też przyjmę jakąkolwiek sugestię na ten temat od kogokolwiek z Archidiecezji.

Ostatnie lata były bardzo trudne dla kapłanów, gdy, jak to nazwał papież Jan Paweł II, przechodzili oni “oczyszczanie.” Gdy kilku kapłanów oskarżonych było o seksualne molestowanie nieletnich i zostali oni nawet usunięci z funkcji kapłańskich a nawet ze stanu kapłańskiego, każdy kapłan wtedy czuł się osobiście upokorzony, jak również wszyscy Katolicy. Wielu księży obawiało się o niesłuszne oskarżenie, bo i takie wypadki się zdarzały. Mam pełne zaufanie, gdyż proces ten jest wprowadzony w życie i już od lat powtarzam, że żaden kapłan, który był odpowiedzialny za seksualne wykorzystywanie nieletnich, nie pracuje już w Archidiecezji. Bardzo ważne jest i to, że każda osoba poszkodowana otrzymała odpowiedne wsparcie duchowe, psychologiczne i finansowe, na tyle, na ile to było możliwe. Koszty te pokryte zostały częściowo z ubezpieczenia a częściowo ze sprzedaży nieruchomości, jak to było przedstawione w rocznych finansowych sprawozdaniach.

Ten proces wciąż proces trwa i musimy go pokonywać z pomocą łaski Bożej. Być może, w tym „Roku Kapłańskim” będzie okazja, by odkryć na nowo, czym jest naprawdę Stan Kapłański i by wesprzeć przeważającą większość wiernych kapłanów tutaj i w całym kraju.

Podczas święta Najświętszego Serca Jezusa, 19 czerwca, módlmy się o uświęcenie naszych kapłanów i o powołania do stanu kapłańskiego w Kościele. Bóg zapłać!

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago