PrzesŁanie KardynaŁA 2009

2 lipca 2009 r.

“Pomost” do innych kultur i do Chrystusa

Od dziesięciu już lat, księża i świeccy administratorzy z diecezji Moguncji, Essen i Akwizgranie w Niemczech “przelatują” Ocean Atlantycki, by spędzić parę tygodni każdego roku tu w Chicago, by doświadczyć katolickiego życia w naszej diecezji. Również, każdego roku, pewna liczba księży i świeckich administratorów z Chicago jedzie do Niemiec z rewizytą, by przyglądnąć się życiu i pracy Kościoła w Niemczech. Tego roku, organizatorzy i sponsorzy tego projektu zaprosili mnie, bym „przeleciał” ocean wraz z moją delegacją.
Spoglądając na sprawozdania przygotowane przez grupę z Chicago, to widzę, że są tam statystyki i uwagi, z którymi zawsze się musimy uporać, gdy organizujemy różne uroczystości w Archidiecezji. Nasza grupa poinformowała grupę niemiecką, że Archidiecezja Chicago jest małą obszarowo, ale bardzo zróżnicowaną etnicznie. Nasze zróżnicowanie kulturowe i etniczne sprawia, że w każdą niedzielę odprawiane są Msze św. w języku: angielskim, hiszpańskim, polskim, wietnamskim, chińskim, chorwackim, czeskim, słowackim, niemieckim, kreolskim, również w kilku językach afrykańskich, ukraińskim, Tagalog, łaciński i w wielu jeszcze innych językach. Około dwadzieścia procent księży i ponad trzydzieści procent katolików urodziło się poza tym krajem. Personel parafialny składa się z księży, diakonów, zakonników i ludzi świeckich. Funkcjonowanie różnych rad parafialnych to normalne i ogólnie akceptowane w życiu parafii.
Oczywiście są napięcia między naszą wiarą a normami społeczeństwa na kilku obszarach, a niektórzy nawet próbują ograniczyć wpływ religii na życie publicznie. Wielu katolików o europejskich korzeniach, w przeciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, ze skromnej sytuacji finansowej dołączyli się do wyższej klasy średniej. Kiedyś miejscowa ekonomia bazowała wyłącznie na ciężkim przemyśle a obecnie opiera się na bankowości i technologii, medycynie i edukacji, zarządzaniu i konzoltingu. Zauważa się ciągłą migrację etniczną z miasta Chicago na jego przedmieścia i odwrotnie. W takiej sytuacji utrzymanie szkół, które są integralną częścią misji Kościoła jest niezwykle trudne, tak jak również pobudzanie i chronienie powołań kapłańskich i religijnych wspólnot, życia małżeńskiego i rodzinnego. Życie parafii w Archidiecezji Chicago jest zwykle silne i prężne, ale Kościół jest czasami traktowany jako dostawca usług religijnych. W takim złożonym społeczeństwie stawiamy sobie pytanie; jak głosić skutecznie Ewangelię zarówno do osób jak i do wielo-kulturowych grup, ale pytanie to pozostaje wciąż zupełnie bez zadowalającej odpowiedzi.
Katolicy w Niemczech robią porównywalne sprawozdania do nas, chociaż sfinansowanie Kościoła w Niemczech jest ustabilizowane. Rząd cywilny obciąża kościelnym podatkiem każdego katolika, dlatego dochód na utrzymanie kościoła jest stały niezależnie od tego czy liczba uczestniczących na nabożeństwa może spadać. Natomiast program jak RCIA wolniej niż w Stanach zjednoczonych, wprowadzany jest w niemieckich diecezjach. Historia Kościoła, jak również narodu niemieckiego sięga setki lat wstecz zanim Chicago zaistniało albo Stany Zjednoczone stały się krajem i te wydarzenia historyczne miały niemały wpływ na życie duszpasterskie. Na przykład diecezja Moguncji, liczy sobie już sto lat, która miała siedemdziesięciu sześciu biskupów; Chicago miało trzynaście. Te kontrasty pomagają zarówno Niemcom jak i Amerykanom zastanowić się nad sobą i nad Kościołem w nowym i pomocnym świetle. Takie wzajemne odwiedzanie się jest bardzo interesujące, gdyż wiele można nauczyć się jeden od drugiego.
W dniu, w którym przyjechałem do Moguncji, 28 czerwca br., poszedłem do katedry, by pomodlić się przy grobie Kardynała Klemensa von Galen, które był Biskupem tej diecezji przed i podczas Drugiej Wojny Światowej. Gdy nazistowski rząd Niemiec zaczął pokazywać swoje rzeczywiste kolory, biskup von Galen używał ambony, by obronić umysłowo i fizycznie niepełnosprawnych, ludzi starych i innych, którzy zostali określeni jako już nieużyteczni dla państwa, a więc niechciani. Ich jakość życia określona była jako “niższa”, dlatego byli oni eliminowani, najpierw sporadycznie a później w systematyczny sposób. Nazistowski program eugeniki, przerwania ciąży i eutanazji dał początek i przygotowanie do eksterminacji Żydów. Zwerbowano do współpracy lekarzy, pielęgniarki, sędziów, dziennikarzy i zwykłych obywateli.
Na początku, oczyszczanie społeczeństwa z ludzi niepasujących i z tych, którzy byli “bezużyteczni” traktowane było jako korzystne nawet przez specjalistów eugeniki w Stanach Zjednoczonych a wielu ludzi w Niemczech byli zaślepieni, by przewidzieć konsekwencje takiej postawy dla całego społeczeństwa jako całości. Biskup von Galen zachęcał katolików w Moguncji i w całym kraju, by kochali swój kraj i wspierali swoje wojsko, ale zawzięcie potępiał politykę rządu. W kazaniach głosił, że systematyczne zabijanie najsłabszych i najbardziej bezbronnych jest nie tylko przeciw Ewangelii Chrystusa, ale też przeciw moralnym instynktom całego rodu ludzkiego.
W notatkach prowadzonych przez Heinricha Goebbelsa, ministra propagandy w rządzie Hitlera, było jasno napisane, że rząd chciałby zaaresztować biskupa i rozstrzelać go. Zadecydowali jednak poczekać do momentu wygrania wojny, gdyż wiedzieli, że katolicy w Moguncji stanęliby po stronie biskupa i wskutek tego powstałaby cywilna insurekcja. Zamiast tego, zaaresztowano ponad osiemdziesięciu kapłanów z diecezji Moguncji, których wysłano do obozów koncentracyjnych. W prasie, biskup i jego księża oskarżani byli jako nieprzyjaciele Niemiec i zdrajcy historycznego przeznaczenia niemieckiego narodu. Po zakończeniu wojny, gdy Niemcy zostali pokonani i po upadku Narodowego rządu Socjalistycznego, Papież Pius XII mianował Biskupa von Galen Kardynałem, pierwszy i jedyny biskup Moguncji, który otrzymał ten honor. Został mianowany kardynałem w roku 1946 a wraz z nim tę samą godność otrzymał Kardynał Joseph Mindzenty z Węgier, które przeżył inną formę tyrani oraz Kardynał Samuel Stritch z Chicago. Po powrocie z Rzymu do Moguncji, Kardynał von Galen powiedział do ludzi, ze względu na was nie zostałem zamordowany: „ Ja polegałem na was a wy polegaliście na mnie”. Zmarł miesiąc później, w marcu 1946 a w roku 2005 został ogłoszony „Błogosławionym”.

Powrócę do Chicago 4 lipca. Do moich modlitw w intencji naszego kraju z okazji Święta Niepodległości, dodam modlitwę w intencji ludzi i Kościoła w diecezjach Moguncji, Essen i Akwizgranie. Kościół jest globalny w swojej misji i uniwersalny w swoim nauczaniu. Kościół ma pomóc wszystkim ludom, by “dojść” do Chrystusa i Jego królestwa. To jest ten kontekst, w którym katolicy w Ameryce, w Niemczech i w każdej części świata sądzą i modlą się za swoje własne ukochane kraje.

 Niech Bóg błogosławi nam wszystkim i kierują nami według Jego świętej Woli.

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago