PrzesŁanie KardynaŁA 2009

22 września 2009 r.

Prace, Domy i Ludzka Godność

Mimo zachęcających objawów ożywienia gospodarczego w najbliższych miesiącach, za co wszyscy jesteśmy wdzięczni, to jednak liczba ludzi pozostających bez pracy nadal wzrasta, jak również liczba domów odbieranych grozi wielu rodzinom. Bezrobocie i bezdomność to dwa składniki, które wpływają bezpośrednio na personalne i rodzinne załamania i pozbawiają ludziom poczucie tego, kim są, jako ludzkie byty, oraz jako powołani, by być uczniami Jezusa Chrystusa.

Praca to coś więcej niż zarabianie pieniędzy; praca to sposób na utrzymanie życia. Praca daje godność nie dlatego, że dobre jej wykonanie jest szlachetną rzeczą; praca daje godność dlatego, że ten kto ją wykonuje jest człowiekiem stworzonym na obraz i podobnieństwo Boże. Pracowanie to udział w Bożym stwarzaniu i w Bożej działalności.

Duszpasterstwo ludu pracującego ma już długą historię w życiu Arcydiecezji Chicago. Poza tradycyjną formą duszpasterstwa pracy i księży robotników w głównym nurdzie przemysłu, Archidiecezjalni diakoni i księża, w ostatnich latach, zorganizowali specjalne duszpasterstwo dla kierowców ciężarówek i pracowników cyrku. Ruch w obronie prawa człowieka pracowników ma głębokie korzenie w katolickiej nauce społecznej. Organizowanie związków zawodowych pracowników jest jednym ze sposobów do omawiania praw robotniczych wraz z innymi społecznymi i prawnymi sposobami. Ruch robotniczy bardzo zmienił się w ostatnich latach, ponieważ nasza ekonomia jest mniej zależna od wytwórczości a raczej przesunęła się w kierunku przemysłu rolniczego i usługowego.
Wiele z celów związków zawodowych zostały zrealizowane, a przynajmniej poczęści. Praca dzieci jest nielegalna; tydzień pracy jest ograniczony; pracodawcy biorą odpowiedzialność za niebezpieczne warunki pracy; opłacone wakacje i zwolnienie lekarskie są realizowane dla robotników pełnego zatrudnienia. Zasady Ruchu Robotniczego, jednak, pozostają bardzo znaczące, jak nigdy przedtem, w zglobalizowanej ekonomii.

Byznes i instytucje finansowe, wraz związkami zawodowymi i regulacyjnymi ciałami są niezbędną częścią ekonomii skierowanej ku dobru powszechnemu. Zaufanie w zarówno w byznesie jak i w organizacjach pracowniczych jest podważane przez notoryczne wypadki wewnętrznej korupcji, ale jednak instytucje sam w sobie są konieczne dla sprawiedliwego ekonomicznego porządku. Papież Benedict mówiąc o zglobanizowanej ekonomii, która oferuje “nadzieję szerszego udziału w rozwoju; ale z drugiej strony przestrzega, bo zglobanizowana ekonomia stwarza ryzyko “pogarszania ekonomicznej nierówności.”

Innymi słowy, każda ekonomia musi służyć ludziom, nie odwrotnie. Oczywiście, ekonomia nie służy adekwatnie ludziom, gdy wielu z nich jest bez pracy i bez domu.
Wiele pożyczek dawanych na kupno domu, w ostatniej dekadzie, nie może być spłaconych, gdyż pożyczający traci pracę. Ponieważ rynek nieruchomości był zawyżony i wartość domu teraz spadła, wielu z nich ma więcej do spłacania niż ich domy są warte. Gdy banki są bardzo ostrożne ze swoim długami, źródło pożyczek zanika. Utrata domów podwoiła, a nawet potroiła się w Chicago i w wielu przedmieściach od 2007 do 2009 r.
Zagrożeni utratą domu, niektóre rodziny padły ofiarą oszustwa przez tak zwany system zastaw hipotecznego ratunku. Utrata domów ma nawet większy wpływ na wspólnotę w wypadku budynków wielo-rodzinych. Kiedy trzy albo sześć budynków mieszkalnych zostaje odebranych, kilka rodzin znajdzie się na ulicy a budynki, które były ich domami są zabite deskami.

Ludzie bez domów i bez pracy czasami zmuszeni są żyć w ich samochodach. Niektórzy szukają schronienia u swojej rodziny lub u przyjaciół. Tymczasowe schronienia mogą pomóc, jak również punkty dożywienia. Catholic Charities i inne agencje zwiększyły swoje usługi wielokrotnie w ostatnich dwóch latach. Wiele parafii prowadzą PODS programy, chociaż te programy nie są nastawiona, by służyć rodzinom.

Parafie starają się pomóc bezrobotnym w równy sposób. W użyczaniu tej pomocy oczekuje się jednak wielkiego taktu i szacunku, ponieważ wiele z nim jest bez pracy po raz pierwszy w ich życiu i są zdezorientowani w społecznej sytuacji, której nigdy się nie spodziewali. Niektórzy z nich są zaniepokojeni żyjąc w strachu, przestraszeni, bo sądzą, że nie będą mogli utrzymać swoje rodziny. Czują się osamotnieni a ich ludzka godność jest zagrożona. W odpowiedzi, wiele parafii sponsoruje grupy wsparcia dla tych, którzy stracili pracę. Poza tym oferują duchową i psychologiczną pomoc dla pracowników. Grupy te mogą też pomóc w pisaniu osobistych resume oraz uczą umiejętności przechodzenia przez wywiady w szukaniu pracy. Niektóre parafie idą nawet dalej i tworzą centra, które stają się pośrednikami dla bezrobotnych z możliwymi pracodawcami, albo przez ogłaszanie nowych miejsc pracy w biuletynie parafialnym lub organizują sieć parafian, którzy poszukują możliwości nowych miejsc prac w ich poszczególnych dziedzinach.

Ekumeniczne przedsięwzjęcie zwane “Kariery w Tranzycie” ma swoją siedzibę w Starej parafii św. Patryka. Konsorcjum katolickich parafii, protestanckich wspólnot i synagogi założyli usługi, która oferują profesjonalnych specjalistów dla tych, którzy chcą nauczyć się pofesjonalych umiejętności w poszukiwaniu pracy. Wieczorami, profesjonalni specjaliści oferują kierownictwo i pomoc bezrobotnym w poszukiwaniu pracy. Obecnie Archidiecezja przeprowadza badania w poszczególnych parafiach, by dowiedzieć się, jak podobne usługi dla bezrobotnych jeszcze bardziej można pomnożyć.

Religia troszczy się bardzo o bezrobotnych i bezdomnych, gdyż dla nich jest taki stan ludzką tragedią. Bezbronna osoba może albo wpadać w rozpacz albo może szukać nowej nadziei. Mieć nadzieję to znaczy, że jest się kochany, niezależnie, co się stanie. Podstawą dla takiej nadziei może tylko być Bóg. Św. Paweł w liście do Rzymianie (12:12), pisze ze swego własnego doświadczenia miłości Boga: “Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali!” Wspólnie powinniśmy modlić się za bezrobotnych i bezdomnych, aby być dla nich pomocą.

Niech was Bóg błogosławi.

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago