PrzesŁanie KardynaŁA 2009

3 listopada 2009 r.

Życie i Umieranie w Panu

Listopad rozpoczyna się uroczystością Wszystkich Świętych w niebie a następnie modlimy się za wszystkie dusze w czyśćcu. Kościół czci świętych w dniu ich śmierci, w dniu ich ostatecznego wejścia do nieba, a nie w dniu ich urodzin na ziemi, jak świecki kalendarz pamięta o zmarłych.

Śmierć rozłącza ciało od duszy. Ponieważ dusza jest elementem duchowym, dlatego nadal żyje, mimo że ciało zmarło. Ponieważ dusza jest wcielona, dlatego szuka wiecznej unii z jej ciałem. Kościół uczy, że dusza jest nieśmiertelna i że ciało powstanie martwych, kiedy Chrystus powróci znowu, by osądzić żywych i umarłych. Dusza i ciało będą ponownie złączone w uwielbionym stanie, upodobnione do zmartwychwstałego Chrystusa, “Pierworodnym pośród umarłych.” (Kol. 1:18)

Życie tu na ziemi jest pielgrzymką ku śmierci, która otwiera drzwi do życia wiecznego. Wszystko, co wiemy o życiu wiecznym to, że spędzimy je w Bożej obecności, gdy przed śmiercią żałować będzie za nasze grzechy i dojrzejemy w świętości. Bardzo mało wiemy jak to życie będzie wyglądało, oprócz tego, że będziemy na zawsze zanurzeni w nieskończonej miłości do Boga. Życie z Bogiem na codzień zmniejsza nasze obawy, ponieważ wiemy, że nigdy nie jesteśmy sami i to właśnie przygotowuje nas do większej zażyłość z Bogiem po śmierci.

Ludzie czasami mówią, że nie boją się śmierci, ale boją się cierpienia. Cierpienie wtedy ma znaczenie, jeżeli potrafimy łączyć nasze cierpienie z cierpieniem Chrystusa, który cierpiał dla naszego zbawienia. Bez tego przeświadczenia i przekonania, że cierpienie nie jest zmarnowane w ekonomii łaski, to rzeczywiście cierpienie i ból ma małe albo żadne znaczenie. W takim kontekście, argumenty za eutanazją lub asystowanie przy samobójstwie stają się niestety bardziej atrakcyjniejsze.

Oczekiwanie swojej śmierci i przygotowywanie się do niej jest duchowym ćwiczeniem, ale troska o swoje ciało jest też moralnym pytaniem. Jesteśmy moralnie zobowiązani, by dbać o swoje ciało i dlatego musimy wykorzystywać zwykłe dostępne środki, by utrzymać zdrowie w dobrym stanie i walczyć z chorobami. Gdy choroba jest śmiertelna, wtedy, nie jesteśmy moralnie zobowiązani uciekać się do nadzwyczajnych środków, by z nią walczyć. W roku 1957, papież Pius XII napisał: “Normalnie człowiek jest zobowiązany do stosowania tylko zwykłych środków - w zależności od okoliczności osób, miejsc, czasu i kultury - to znaczy, do środków, które nie nakładają żadnego poważnego ciężaru dla siebie albo dla innych. Ściślejszy obowiązek byłby zbyt uciążliwy dla większości z ludzi i spowodowałby osiągnięcie wyższego i ważniejszego dobra zbyt trudne. Życie, zdrowie i cała obecna działalność są faktycznie podporządkowane duchowych celem.” Chociaż człowiek jest wolnym w wyborze szukania agresywnych lub eksperymentalnych metod leczenia, to jednak nie ma takiego obowiązku.

Pod koniec pontyfikatu papieża Jana Pawła, Ojciec Święty otworzył dyskusję na temat czy podawania pokarmu lub wody, nawet jeżeli dostarczane są sztucznie przez rurkę do żołądka, może być traktowane jako nadzwyczajne środki podtrzymywania życia. Zasadniczo, odpowiedź na to pytanie jest, „nie”; gdyż podawanie pokarmu lub wody nie jest leczeniem medycznym. Potrzebujemy pokarmu niezależnie czy się czujemy dobrze lub chorzy. Są okoliczności jednak, w których to pytanie gra rolę czy podawać pokarm i wodę „sztucznie” a szczególnie dla pacjentów, którzy są w śpiączce? Czy ich organizm może jeszcze asymilować żywność i wodę? Czy może pacjent tolerować dostawczą rurkę? Czy rurka powoduje ponowne zakażania?

W przygotowaniu się do własnej śmierci należy brać pod uwagę jak dana osoba życzy sobie, by zadbano o nią podczas umierania. Stan Illinois respektuje “Dalsze Dyrektywy” dla leczenia medycznego w wypadku, gdy osoba jest ubezwłasnowolniona i niezdolna do podjęcia decyzji o swoim leczeniu. Katolicy powinni upewnić się, że ich dyrektywy są zgodne z moralnym nauczaniem Kościoła. Czytanie Etycznych i Moralnych Dyrektyw, które obowiązują katolickie szpitale w trosce o ludzi, dają jasny kierunek, jak pouczać tych, którzy opiekują się umierającymi pacjentami.

Ponieważ nikt nie może odpowiednio przewidzieć wszystkich okoliczności swojej śmierci, dlatego jest taka możliwość, by dać zaufanemu przyjacielowi albo krewnemu “trwałe pełnomocnictwo notarialne”, które daje mu pełnomocnictwo do opieki medycznej. Pełnomocnik opieki medycznej działa w imieniu pacjenta. Osoba ta powinna być wybrana, o dobrym moralnym charakterze, mająca podobną moralną wizję, co pacjent, i która będzie zdolna do podjęcie ważnej decyzji w trudnych okolicznościach.

Życie jest darem Bożym, niezasłużonym, nie-proszonym i powinno być zawsze chronione przez tych, który go otrzymali. Naszym celem życiowym jest całkowite poddanie i podporządkowanie się Panu Bogu w życiu i w śmierci. W listopadzie, powinniśmy modlić się do św. Józefa o szczęśliwą śmierć włączności z modlitwą Kościoła. Spowiedź, przyjęcie Komunii św. jako wiatyk i otrzymanie sakramentu namaszczenia chorych, wszystkie te elementu składają się na ceremoniał “ostatniego namaszczenia”, które przygotowują osobę do spotkania twarzą w twarz Pana Boga, którego poznaliśmy i kochaliśmy w życiu doczesnym. Modlitwy w intencji dusz w czyściu cierpiących pomagają im ukończyć pielgrzymkę do nieba oraz pomagają nam jednoczyć się z tymi, który odeszli przed nami w wierze.

W końcu, opieka medyczna poruszana jest dzisiaj często w codziennych wiadomościach, gdyż w Kongresie rozpoczyna się dyskusja, by rozszerzyć ją bardziej powszechnie. Biskupi proszą, by wszyscy katolicy skontaktowali się ze swoimi prawodawcami i nalegali, by oni zanim uchwalą jakąkolwiek ustawę, spełnili dwa warunki: by ta ustawa obejmowała wszystkich i nikt nie powinien być świadomie zabijany. Moralnie dopuszczalna ustawa musi usunąć możliwość używania federalnych pieniędzy z podatków do płacenia za przerwanie ciąży, respektując w ten sposób ustawy, które obowiązują już od pokolenia. Jeżeli podatki płacą za przerwania ciąży pod rubryką “opieki medycznej”, wtedy stosunek naszego społeczeństwa do zabijania nie urodzonych dzieci zmieni się zasadniczo. Powinniśmy modlić się i robić wszystko, by tak się nie stało. Podane informacje na ten temat w biuletynach parafialnych podają instrukcje jak każdy z nas powinien włączyć się w tę sprawę, która jest bardzo pilna i ważna dla nas wszystkich

“I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” (Rz. 8, 38-39).

 Niech Bóg błogosławi was i ma was blisko siebie w życiu i w śmierci.

Wasz szczerze oddany w Chrystusie,

Francis Kardynał George, OMI
Arcybiskup Chicago